Nieuw Zeeland
Nieuw Zeelandse Goldrush
In de 1830 vestigt een groep veroordeelden, muiters en walvisjagers
zich op Beesons Eiland valkbij de ingang naar Coromander Haven en meldde
de ontdekking van goud. Maar deze en nog andere meldingen trokken
weinig belangstelling in die tijd. Het was de ontdekking van goud op het
zuidelijke eiland, wat leidde tot een serie goldrushes en de vestiging
van iets van snel een grote industrietak zou worden.
In 1856 werd er goud gevonden in de Aorere vallei, die leidde tot de
Collingwood-Takaka district goldrush. Gabriel Read ontdekte goud in
kiezelzanden van de Waitahuna en Tuapeka Rivieren en dit resulteerde in
een enorme goldrush naar Central Otago. Het jaar daarna was er een
kleinere rush naar Marlborough en naar verschillende vindplaatsen aan de
west kust in 1865 en 1866. De geregistreerde goud produktie bereikte
bijna 23 ton in 1866, een aantal wat tot nu toe nog niet is overtroffen.
De eerste goudzoekers gebruikten een primitieve uitrusting, zoals
goudpannen en sluiceboxes waar het goudhoudende sediment met de hand in
werd geschept. Hydrolische methoden die gebruik maakten van water onder
hoge druk werden ontwikkeld om hoger gelegen terras sedimenten te
verwerken. Daarnaast werden er ook water kanalen gebouwd over langere
afstanden, om water te vervoeren naar meer afgelegen mijnplekken. Toen
de meest toegangekelijke oppervlakte sedimenten verwerkt waren,
verschoof de aandacht naar grote kizelzand afzettingen langs de grote
rivieren, in het bijzonder de Clutha rivier en haar zijrivieren.
Na een tal van onsuccesvolle pogingen begonnen de eerste stoom
aangedreven baggeraars te werken op de Clutha Rivier in 1881. 's Werelds
eerste commercieel succesvolle goudbaggeraar was de Dunedin, die is
bliijven werken in de Clutha Rivier tot het jaar 1901. Tegen die tijd
had het wel 528 kg goud gedolven. Meer dan 200 goud baggeraars werkten
in Otago en Southland tussen 1890 en 1915.
Het duurde langer voordat moedergesteente goudwinning zich ontwikkelde,
omdat er een vermogen en expertise voor nodig was die de goudpanners te
boven ging. Goud produktie uit quartz ader afzettingen begon in de
jaren rond 1860 met het opzetten van goudverpulveraar batterijen. Door
het vermalen van het gesteente komt het goud los en kan het gewonnen
worden. In 1867 begon de produktie in de Thames goudvelden en tegen het
jaar 1875 werd het Waihi gebied opengesteld voor goudzoeken. Een
goldrush volge, maar de mijnwerkers zagen niet de potentie van de quartz
ader afzettingen, waaronder de Martha ader in Waihi die pas in 1878
ontdekt werd.
Het goud in de quartz aders van het Hauraki distric is erg fijnkorrelig
en wasmoeilijk winbaar met de winningsmethoden uit die tijd. Het eerste
commercieele gebruik van een nieuw goudwinningsproces op basis van
cyanide oplossing in de Crown Batterij in Karangahake in 1889. De
regering kocht de rechten die Nieuw Zeeland had van het cyanide proces
en andere gebruikers hadden de investering van de regering terugbetaald
in 1905.
Het succes van het cyanide process leidde tot een enorme uitbreiding
van de Martha Mijn, die in 1903 de grootste goudmijn van Nieuw Zeeland
was. De Victoria Batterij in Waikino werd uitgebreid, het Cornish
pomphuis, wat nog steeds staat, werd afgemaakt en de ondergrondse
mijnwerkzaamheden ontwikkelden zich. In 1911 had Waihi een populatie van
6500 en was de grootste stad van de regio. Toen de Martha Mijn
uiteindelijk haar deuren sloot in 1952 had ze ongeveer 156 ton goud
geproduceerd en 1088 ton zilver vanuit bijna 11 miljoen ton erts, die
bijna volledig met behulp van ondergrondse methoden was gemijnd. De mijn
is vandaag de dag nog steeds in gebruik als een openpit mijn en is de
grootst bekende moedergeteente mineraalafzetting van Nieuw Zeeland.
Op een andere plek in het Hauraki goudveld, is goud-zilver produktie
vanuit een paar hondered mijnen die gebruik maken van 50 verschillende
afzettingenen vastgeslegd. De totale waarde van al het goud en zilver
dat geproduceerd is in het Hauraki goudveld is $us 6700 miljoen tegen de
huidige metaal prijzen.
Terwijl het mijnen van alluviaal goud het zuidelijk eiland overheerste
na de goldrushes, werd moedergesteente mijnen ontwikkeld in Nelson,
Westland en Otago. Het Reefton goudveld, gelegen aan de west kust van
het zuidelijk eiland, produceerde meer dan 62 ton aan oud tussen 1870 en
1951. De grootste producent was de Blackwater Mijn in Waiuta. Goud werd
ook geproduceerd vanuit goud-scheelite aders van Otago, maar de regio
werd pas een belangrijke goudproducent vanuit moedergesteente toen de
Mancreas Mijn werd geopend in 1990.
De produktie nam af in het grootste deel van de 20e eeuw, grootendeels
veroorzaakt door de dalende goudprijs. Toen de moedergesteente mijnen
hun deuren sloten en goud baggereren verminderde, bleef al snel de
Kanieri baggeraar in de Taramakau Rivier als enige significante
goudproducent over.
Stijgende goudprijzen van het midden van de jaren 70 leidden tot een
golf van investeringen in goud exploratie en produktie na meer dan 50
jaar van vermindering. In de piek halverwege de jaren 80 waren er
ongeveer 20 exploratie bedrijven actief en een reeks van ontdekkingen
werden gedaan, waaronder de Martha en Golden Cross Mijnen in Waihi, de
Mancreas Mijn in Otago en de Globe-Progress zoekplaats in Reefton. De
goud produktie steeg van minder dan 311 kg in 1983 tot 12 ton in 1995,
een produktie die 80 jaar geleden voor het laatst bereikt werd.
Chonologie van de gebeurtenissen in de goudhistorie van Nieuw Zeeland
sinds het mijnen begon aan het eind van de jaren 1970. Hervatting van de
exploratie van goud in het moeder gesteente
From: http://www.goldmine-experience.co.nz/edu-history.html
Terug naar Top van de pagina
Terug naar Goud historie
